Autorzy i wykonawcy: Facundo Moreno, Rugiada Grignani, Tommaso Grignani
Czas trwania: 45 min

Każdy punkt na kuli ziemskiej ma swój przeciwieństwo. Bardzo różni od siebie krajobrazy i istoty łączy linia o długości równej średnicy Ziemi. Tam, gdzie wszystko staje się osiągalne, wyobrażamy sobie miejsce, które istnieje, ale oddala się z każdym naszym krokiem.

Trzy postacie zapraszają publiczność do towarzyszenia im w podróży na antypodach świata. Surrealistyczna podróż na miniaturowym koniu, wśród dziwacznych postaci i pędzących, malutkich ludzi-cieni.

„Antipodi” to połączenie różnych stylów i technik teatru lalkowego, od cieni chińskich, przez manipulację przedmiotami, po teatr fizyczny.

Pokaz realizowany w ramach projektu "OBSZARY - dostępna kultura na Radomskiej 13/21" Ośrodka Kultury Ochoty.

Czas trwania: 55min

Reżyseria i dramaturgia: Mariasole Brusa
Muzyka: Andrea Napolitano
Lalki i rekwizyty: Gianluca Palma, Sofia Orlando, Marco Scarpa
Scenografia: Alberto Favretto
Światło: Sander Loonen
Kostiumy: Gianluca Sbicca
Video: Caterina Salvadori, Mariasole Brusa – Meclimone Produzioni
Opiekunowie projektu: Stefano Ricci, Gianni Forte
Produkcja: La Biennale di Venezia
Dzięki wsparciu: Teatro del Drago
Dystrybucja: Teatro del Drago
Wykonawcy: Eva Luna Betelli, Giovanni Consoli, Sofia Orlando, Angela Dionisia Severino

Dwie dłonie nabierają błota z kałuży i zaczynają je formować.

Czy to dłonie dziecka, istoty pierwotnej, boga? Te dłonie kształtują bezkształtną masę, tworząc coraz bardziej złożone figury. Powstaje całe miasto z gliny. Jednak impuls twórczy pozostaje silny, a dłonie nadal rzeźbią – tym razem tworząc postać antropomorficzną, błotną marionetkę. Pokryte gliną palce rysują na czole stworzenia symbole przypominające litery, tworząc w końcu słowo EMET, oznaczające „życie”. Kukiełka – Golem – otwiera oczy. Ożywa, wchodząc w interakcję z samym sobą, ze swoim otoczeniem, z własnym odbiciem. Wkrótce jednak i ona zostaje opanowana przez pragnienie tworzenia, palącą potrzebę kształtowania – na swój własny obraz i podobieństwo. Tworzenie i niszczenie jednak wzajemnie się napędzają. Mariasole Brusa połączyła legendę o Golemie z doświadczeniem katastrofalnej powodzi, która w 2023 roku nawiedziła włoską Romanię.

We współpracy z ATER Fondazione.

Wykonawcy: Agata Kucińska, Sambor Dudziński
Czas trwania: 60 min

Czym jest dziś spokój? Czy da się go mieć, zachować, obronić? A kiedyś – czy będzie się dało? Skoro nasza rzeczywistość w tym tygodniu jest inna niż była w poprzednim i inna niż będzie w następnym? I nie ma szans, żebyśmy zdążyli się do niej przystosować? Czy nadmiar bodźców strzelających w nasz system nerwowy kiedyś się zatrzyma, wycofa, odpuści?

A może, jeśli chcemy przetrwać we względnej równowadze, musimy się zamknąć w komorach deprywacyjnych lub... nauczyć przed tym bronić. Teraz. W pojedynkę. Na własny użytek.

Może skuteczna ochrona własnego układu nerwowego stanie się za chwilę jedną z najważniejszych i najtrudniejszych do opanowania umiejętności. Może już nią jest. Może niedługo powstaną nowe kierunki studiów, wieńczące naukę tytułem „magister ciszy”.

Nie pozwólmy, żeby nasz telefon nas zjadł, żeby wielkie jak państwa firmy wykształciły nam neuronalne szlaki, które ostatecznie wywiodą nas daleko od nas. Zmieńmy to. Od jutra. I razem.

Chcę, żeby nadmiar informacji został opodatkowany. Żeby proceder separowania nas od nas stał się nielegalny.

Chcę, żeby zwierzęta i drzewa przejęły władzę nad światem. Chcę, żeby w mieście rosły łąki, żebyśmy się siebie nie bali. Żebyśmy nie mieli imion. Chcę, żebyśmy się pozdrawiali, mówiąc nie śpiesz się.[…] Chcę, żeby każdy mógł być i był filozofem. I żeby „filozofka” brzmiało tak samo dostojnie jak „filozof". Chcę, żeby zdania z brzucha były ważniejsze niż zdania z głowy. (Małgorzata Halber, „Hałas”, Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2024)

Spektakl jest jednosobową opowieścią o próbie radzenia sobie z przebodźcowaniem i walce o osobisty spokój. Wykorzystuje do tego celu plastykę, animację lalek, słowo i muzykę graną na żywo.

Producenci spektaklu
Fundacja LALE. Teatr i Agata Kucińska
Partnerzy: Wrocławski Teatr Lalek, Fundacja Lale.Teatr

Autor i prelegent: Toni Rumbau
Lalkarze i cienie: Toni Rumbau i Eudald Ferré
Reżyseria: Eudald Ferré
Wykonanie lalek: Mariona Masgrau (lalki), Nartxi Askargorta (podwójna maska), Martí Doy (podwójna lalka)
Kostiumy lalek: Paulette San Martín
Scenografia: José Menchero
Muzyka: Octavi Rumbau
Rysunki i sylwetki cieni: Clementina Kura Kura
Oświetlenie: José Menchero, Toni Rumbau
Koncepcja dramaturgiczna: Luca Valentino
Fotografia na plakat: Jesús M. Atienza
Produkcja: Sara Serrano, Thot Arts, If Barcelona
Rezydencja twórcza: Can Estruch
Koprodukcja: Festival IF Barcelona, TOPIC w Tolosie, Warsztat José Menchero, Thot Arts
Projekt sfinansowany przez Generalitat de Catalunya, Departament Kultury

Kto tu właściwie kim steruje?
Lalkarz lalką?
To oczywista odpowiedź.
A więc zapewne nieprawidłowa.

Toni Rumbau zajmuje się teatrem lalek od ponad 45 lat. Po latach spędzonych także na pisaniu i badaniu tej sztuki wraca na scenę z „The Puppeteer, the Double, and the Shadow” – czymś pomiędzy spektaklem, wykładem, filozoficzną zabawą i wtajemniczeniem w sekrety lalkarstwa. Będą klasyczne lalki. Będą cienie. Będą sobowtóry. I pytanie, które wyjątkowo dobrze pasuje do festiwalu o nazwie „Lalka też Człowiek”: gdzie właściwie kończy się lalka, a zaczyna człowiek?

Czas trwania: ~50min

Reżyseria: Mária Danadová, Monika Kováčová, Ivan Martinka
Libretto, lalki i scenografia: Ivan Martinka
Współpraca artystyczna: Ivana Macková
Muzyka: Mariana Bódyová (wiolonczela), Lukáš Kubičina (DJ i oprawa dźwiękowa)
Projekt oświetlenia: Milan Slama
Produkcja: Monika Kováčová
Obsada: Mária Danadová, Ivan Martinka, Mariana Bódyová i Lukáš Kubičina
Współpraca: Viktória Jehlárová (projekt graficzny), Andrej Novák (współpraca elektrotechniczna), Ondrej Uhrin (specjalista IT), Miroslav Petrík (nadzór nad modelarstwem RC), Peter Rehák (współpraca przy tworzeniu lalek), Marek Motloch (współpraca w zakresie ślusarstwa artystycznego), Ľuboš Horňák (stolarz), Peter Paulus (współpraca techniczna w zakresie wideo), Katarína Caková (fotografia i konsultacje artystyczne)

W spektaklu wykorzystano litewską pieśń ludową „Pójdziemy razem we dwoje” (Aisva mudu abudu) oraz arię „Nadzieja” (Speranza) z opery C. Monteverdiego „Orfeusz”.

Partnerzy: Teatr Pôtoň, Záhrada – centrum kultury niezależnej, Teatr z Passage, Industra Brno oraz Ticho a spol.

Projekt zrealizowano dzięki środkom publicznym przyznanym przez Słowacką Radę Sztuki.

Przy wsparciu finansowym Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego oraz Nadácie Tatra banky.

Poszukiwanie światła, które znika i pozostaje poza zasięgiem wzroku, to archetypiczny, zrozumiały dla wszystkich kultur obraz. Im bardziej staramy się odnaleźć światło w ciemności, tym bardziej uświadamiamy sobie, że ciemność tkwi w naszych sercach. Gdzie kończy się światło, a zaczyna ciemność? Gdzie kończy się strach, a zaczyna zachwyt? Tam, gdzie pojawia się cień, gdzieś musi być też światło.

Spektakl jest połączeniem performatywnej poetyki Teatru Odivo z oryginalnym pomysłem Ivana Martinki, lalkarza i twórcy lalek. Na potrzeby tego spektaklu stworzył on własne, oryginalne lalki – takie jak manekin, wirtualna lalka sterowana zdalnie czy lalka animatroniczna.

Pomysł: David Zuazola
Scenariusz: Marek b. Chodaczyński, David Zuazola
Lalki i scenografia: David Zuazola
Reżyseria: Marek b. Chodaczyński
Muzyka: Marek Żurawski

Historia starszego mężczyzny, który całe życie pracował zamknięty w biurze. W sposób metaforyczny zobaczymy, jak wszedł do swojego biura/miejsca pracy w 1976 roku i pozostał w tym samym miejscu, pracując i starzejąc się aż do 2026 roku. Zwolniony z pracy - pomimo że nie chciał. Nie chciał, bo nie umiał żyć inaczej - żył w swojej "bańce". Jest zmuszony opuścić swoje biuro i zacząć nowe życie. Jednak w 2026 roku wszystko wygląda zupełnie inaczej. Nie rozumie nic z technologii, wartości, wydarzeń i tego, jak ludzie żyją obecnie. Wyrusza w podróż, podczas której odkrywa i poznaje inne społeczeństwo/świat, które nie szanuje jego wartości, nie rozumie osób starszych. Jest zmuszany do zadawania pytań irytujących Pytanych. W końcu…, tylko próbuje przetrwać życie tuż przed śmiercią.

Autor: Leszek Kołakowski
Adaptacja i reżyseria: Marek b. Chodaczyński, Maciej Dużyński
Muzyka: Marek Żurawski
Autorzy rzeźb: Grzegorz Durlik, Marek Kowalski, Aleksander Kuberski, Alicja Ruczko, Marcin Rząsa
Produkcja: Teatr Scena 96
Współpraca: Unia Teatr Niemożliwy
Czas trwania 55 min

Jak zapewne wszystkim wiadomo prof. Kołakowski był wybitnym polskim filozofem a tytuł spektaklu jest niedokończonym cytatem z jednej z przypowieści użytych w przedstawieniu. To niedokończone zdanie jest kluczem do zrozumienia przesłania spektaklu. Nie dokończę go tutaj bo wszystko bym zdradził. Należy oglądać i słuchać uważnie by go nie przegapić w nawale rzeczy które tam warto, obejrzeć i usłyszeć. Wybór świetnych tekstów użytych do mini wykładów , piękną mową wygłoszonych przez dwójkę aktorów I zilustrowanych przez wybitnych artystów rzeźbiarzy składają się na mądre widowisko zakończone wernisażem.

W opowieściach opartych o historie starotestamentowe, spektakl i Profesor przypominają nam o tym że „prochem jesteś i w proch się obrócisz”.
A wszystko podane w sposób lekki i czasami naprawdę śmieszny i zabawny.

Czas trwania: 50 min

Dramaturgia: Robert Copoț, Laurențiu Pleșa, David Zuazola
Reżyseria: David Zuazola
Muzyka: Lazar Novkov
Scenografia: David Zuazola, Attila Bajko

Gdzieś, w szpitalu, który wydaje się oderwany od czasu, dwóch pacjentów dzieli pokój i gęstą ciszę oczekiwania. Pan White, siedząc przy oknie zasłoniętym ciężką zasłoną, codziennie spogląda na park – świat pełen życia, kolorów i ludzi: oszołomionego mężczyznę spacerującego z psem, sprzedawcę balonów, biegające i śmiejące się dzieci, sprzedawcę lodów. Każda opowieść, którą dzieli się ze swoim kolegą, panem Blackiem, wydaje się ożywiać rzeczywistość wykraczającą poza zimne mury szpitala.

Pewnego dnia nieoczekiwany moment zakłóca tę kruchą rutynę. Pan Black zostaje sam. A kiedy w końcu przenoszą go do okna, podnosi zasłonę z nadzieją w sercu. Jednak to, co wkrótce odkryje, podważy wszystko, co sądził, że wie – o świecie, o innych i o samym sobie.

„Okno” to wizualna i poruszająca refleksja nad kruchością postrzegania, potrzebą sensu oraz głęboką tęsknotą za światłem – nawet tam, gdzie wydaje się, że nie ma już żadnego okna.

Magiczna podróż samotnego podróżnika ku miejscu, które pragnie zostać odkryte.

5-minutowe doświadczenie audiowizualne przeznaczone dla jednej osoby naraz, w stylu teatru Lambe Lambe.

Co się stanie, gdy połączymy ruch, teatr i magię animacji? Sprawdź to na własnej skórze podczas bezpłatnych warsztatów dla każdego – niezależnie od tego, czy masz 16, czy 116 lat. Nie musisz mieć doświadczenia, wystarczy ciekawość. Przez cztery dni będziemy eksperymentować z grami choreograficznymi, zadaniami aktorskimi oraz ożywianiem przedmiotów i lalek. Poszukamy wspólnego języka ruchu i formy, by stworzyć wyjątkową opowieść. Wieńczeniem naszej pracy będzie wspólny pokaz powarsztatowy na festiwalowej scenie!

Kiedy: 13–16 października (wtorek–piątek), godz. 17:00–20:00
Finał (pokaz): sobota, 17 października, godz. 12:00
Gdzie: Pałac Szustra, ul. Morskie Oko 2, Warszawa
Dla kogo: Osoby w wieku 16–116 lat (obowiązują zapisy na cały cykl)
Zapisy: od 14 do 27 września (potwierdzenie udziału wyślemy 28 września)

Liczba miejsc ograniczona (max. 25 miejsc). W przypadku zapełnienia się miejsc, zapisy mogą zostać zamknięte wcześniej.

Prowadząca:
Kinga Senczyk (@kinga_senczyk) - pedagożka teatru i tańca, choreografka, performerka i improwizatorka, kulturoznawczyni, przewodniczka kulturalna, autorka tekstów o kulturze i sztuce. Absolwentka kursu choreografii eksperymentalnej “Choreografia w Centrum - Proces” oraz “Choreografia w Pawilonie” prowadzonego przez Fundację Burdąg, Centrum w Ruchu oraz Pawilon Tańca i Innych Sztuk Performatywnych w 2026 roku. Uczyła się i współpracowała z choreografami i choreografkami takimi jak: Weronika Pelczyńska, Małgorzata Haduch, David Zambrano, Viktor Černicky, Ola Bożek-Muszyńska, Przemek Kamiński, Anna Obszańska i inni.

Gra aktorska, lalki, scenografia: Samira Wenzel
Gra aktorska, muzyka, scenografia: Stefan Wenzel
Kierownik projektu: Frauke Niemann
Reżyser: Samuel Beck

Orfeusz i Eurydyka zakochują się w sobie. Ślub, codzienność, nuda.

W małżeńskiej rutynie szukają rozrywki gdzie indziej. Orfeusz gra swoją muzykę dla nimf, Eurydyka nie może już znieść jego ach tak czarujących melodii i spotyka się z pasterzem z sąsiedztwa.

Ale czy pasterz naprawdę jest tym, za kogo się podaje? – Nie! I tak się wszystko zaczyna!

W górę na Olimp, a potem z tętnem kopyt w dół do podziemi. Eurydyka podejmuje decyzję, by podjąć ryzyko i podąża za bogiem podziemi.

A Orfeusz? Opinia publiczna ogromnie psuje mu radość bycia wdowcem, więc wyrusza, by odzyskać Eurydykę.

Ale chwileczkę, nawet Jowisz, bóg wszystkich bogów, pragnie ją mieć.

Swobodna adaptacja operetki Offenbacha „Orfeusz w podziemiach”.

Film Jorge'a Priora
Czas trwania: 84 min

Zakochali się w sobie. Ona przyjechała do Meksyku z Polski, a on z Hiszpanii. Udali się na pustynię i postanowili tam zamieszkać.
Występowali na małych ranczach, początkowo przemierzając pustynne szlaki do najbliższego miasteczka. Potem zorganizowali karawanę konną, która stała się dla nich teatrem, domem i środkiem transportu. Trupa się powiększyła i wbrew wszelkim przeciwnościom spełnili swoje marzenia: życie w wolności, poszukiwanie widzów - dzieci i ranczerów, którzy zechcą wysłuchać ich niesamowitych opowieści.

Czas trwania: ~45min

Aktor, lalkarz: David Faraco
Pomysł, scenariusz, teksty i reżyseria: Sofie Krog i David Faraco
Lalki: Sofie Krog
Scenografia: David Faraco
Muzyka: Cuco Pérez
Rysunki: Diego Etcheverry
Piosenki/świat dźwięków: Sofie Krog

ŁATWA DROGA – DO IDEALNEGO ŻYCIA

Podejdźcie bliżej, jeśli się odważycie – i cieszcie się ulicznym przedstawieniem z szalonymi lekarstwami na potwory dla całej rodziny.

„Podejdźcie bliżej! Szarlatan jest w mieście – podejdźcie bliżej, jeśli się odważycie”

Czy dręczy cię zgiełk, przez który wypadają ci włosy? Czy zbytnio rozrosła ci się talia? A może cierpisz na coś jeszcze gorszego? Nie trać nadziei! Ze swojego cudownego, rozkładanego wozu pan Q prezentuje teraz cudowny eliksir Wonder Tonic!

W tej fantastycznej przygodzie Pan Q uruchamia swój urok, gdy za pomocą pop-upowego triku przekształca swój cudowny wózek i zaprasza publiczność do lalkowego świata, gdzie odkrywana, produkowana i sprzedawana jest prawda o „Wonder Tonic”.

Podejdźcie bliżej, jeśli się odważycie – i cieszcie się ulicznym przedstawieniem z szalonymi lekarstwami dla całej rodziny.

Obsada: Lilianna Kłos, Dominika Šošková
Opieka pedagogiczna: Błażej Piotrowski
Obsługa techniczna: Łukasz Krasoń

Hiszpania, rok 1648. Zdecydowanie nie najlepszy czas dla tego kraju – wojna trzydziestoletnia przegrana, Katalonia utracona, a Portugalia ogłasza niepodległość. Jednak dla króla Filipa IV Habsburga to nic w porównaniu do jego osobistych rozterek. No bo jak tu być królem, skoro wygląda się tak, jak się wygląda? Czy w ogóle jest się godnym, żeby sprawować władzę z tak odziedziczoną fizycznością? Czy coś jest w stanie odmienić ten smutny los smutnego władcy, uratować jego ego, a przy okazji całe królestwo?

Sprawdzi to aktorka, ożywiając kilka różnych form lalkowych w komediowej scenie stworzonej w ramach przedmiotu współczesne techniki lalkowe na III roku studiów.